W Polsce do aktów prawnych tworzących prawo o ruchu drogowym zalicza się:
- Konwencję wiedeńską o ruchu drogowym, ratyfikowaną 24 lutego 1988 r.
- Ustawę "Prawo o ruchu drogowym" z dnia 20 czerwca 1997 r. wraz ze wszystkimi jej nowelizacjami – zwaną błędnie, aczkolwiek popularnie kodeksem drogowym.
- Kilkanaście rozporządzeń ministra infrastruktury, precyzujących rozmaite aspekty stosowania wcześniej wspomnianej ustawy, m.in.:
* Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia – określające np. jakie światła, hamulce powinny posiadać różne typy pojazdów oraz w co powinny być wyposażone
* Rozporządzenie w sprawie znaków i sygnałów drogowych – definiujące wzory znaków drogowych i sygnałów
* Seria rozporządzeń określających zasady przyznawania i odbierania uprawnień do prowadzenia pojazdów
* Rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego i zasad karania za naruszenia prawa o ruchu drogowym
Odmienne od europejskich rozwiązania w polskim prawie o ruchu drogowym:
Polskie prawo o ruchu drogowym wypracowało rozwiązania, które są odmienne od rozwiązań stosowanych w niektórych krajach Unii Europejskiej. Część z tych nietypowych rozwiązań odbiega od rozwiązań zawartych w Konwencji Wiedeńskiej o Ruchu Drogowym. Zalicza się do nich:
- powszechne stosowanie znaków drogowych z pierwszeństwem przejazdu nie przebiegającym prosto na skrzyżowaniu (tabliczki T-6a i T-6c), które prowadzą do licznych kolizji i nie są stosowane w innych krajach UE;
- brak norm dla sygnalizacji świetlnej, które zakazywałyby jednoznacznie budowy skrzyżowań, w których dochodzi do przecinania się kierunków ruchu w jednej fazie działania sygnalizacji, w szczególności ruchu pieszego i kołowego (zielone strzałki w prawo włączające się w momencie gdy piesi mają zielone światło, brak realizacji prawa do jazdy w lewo w osobnym cyklu nie krzyżującym się z zielonym światłem dla pieszych itp.);
- niespójne przepisy dotyczące krzyżowania ruchu samochodowego z ruchem pieszych i rowerzystów, nie chroniące skutecznie słabszych uczestników ruchu; m.in. brak jednoznacznego pierwszeństwa przejścia po pasach dla pieszych i – przy zmianie kierunku ruchu przez kierującego samochodem – przejazdu po przejazdach rowerowych;
- brak bezwarunkowego zakazu umieszczania tablic, ogłoszeń, oznaczeń lub urządzeń, które mogłyby być mylnie wzięte za znaki lub inne urządzenia służące do kierowania ruchem.
Według opinii Biura Analiz Sejmowych w sytuacji kolizji norm ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz Konwencji wiedeńskiej o ruchu drogowym z 1968 r. pierwszeństwo stosowania przysługuje przepisom Konwencji.
Treść objęta jest licencją GNU Wolnej Dokumentacji w wersji 1.1 lub dowolnej późniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów.




















